Пред војната во 1990-тите, Слободан од голема љубов се оженил со муслиманка. Кога се омажила за него, како што налагала тогашната традиција, сакала и да премине во православие, да се венча во црква, но тој не и дозволил.
Приказната за тоа што се случувало во нивното семејство во тоа време на мрежите ја објавила нивната ќерка.
Имено, љубовната приказна се случила во раните деведесетти, кога се разгорела меѓу муслиманката Џенита и православниот Слободан, во Босна, во Прњавор и е уште еден доказ дека љубовта не познава граници и дека успева и покрај сите препреки.
Иако за многумина тогаш, како и сега, различната религија беше голема пречка, за овој пар љубовта беше единствената вера во која веруваа.
Како двајца млади Џенита од Тузла и Слободан од Прњавор во Босна и Херцеговина во 1990 година ја крунисаа својата љубов со брак – венчавка во општината.
Меѓутоа, иако Џенита тогаш и предложила да се венчаат во црквата, каде од љубов била подготвена да ја смени вера, Слободан, исто така од љубов, решил да не и дозволи на сопругата – не сакајќи да го смени идентитетот. на било кој начин. А можеби токму тоа е причината што овој пар и по три децении денес е во среќен брак.
„Јас и брат ми сме горди на нив и до ден денес се сакаме како првиот ден. Никогаш не сме слушнале за расправија меѓу нив двајца на национална основа. Да, имаше прозивки од одредени луѓе од страната на нашиот татко и мајка, кога војната беше и заврши, но сето тоа го претставија стоички и се вистински пример за мултиетнички брак“, рече братот на Слободан.
И тогаш нивниот наследник се наврати на целата приказна:
„Мајка ми Џенита и татко ми Слободан се венчаа во 1990 година. Може да се каже непосредно пред војната. Таа година беше последната во која сè уште можевте да најдете голем број луѓе кои не чувствуваа дека религијата или нацијата цврсто се нивни свој, како што се вели денес.
Мајка ми е родум од Тузла, татко ми е од Прњавор. Кога граѓански се венчале, мајката им предложила да се венчаат и во православната црква, бидејќи сметала на традицијата што е присутна овде од памтивек дека детето го носи татковото презиме, го наследува татковиот имот и затоа го наследува и религијата.
Мајката е муслиманка, но никогаш не била верник, така што православието или исламот и е помалку важно – повеќе истото и не е важно. И таткото не го даде. Дури и моите баба и дедо од страната на татко ми се прашуваа зошто тој не се согласува ако мајка ми веќе се понудила, а татко ми секогаш го имал истиот одговор. Тој рече дека Џенита треба да остане Џенита и муслиманка, како што е (бидејќи мама не е верник) и да не го менува името и вера и со тоа целосно да го смени идентитетот.
Господ те создаде како Јенита, муслиманка, а кој сум јас да ти го сменам идентитетот поради мене? Ако ми го смените идентитетот, тогаш нашата љубов не е доволно силна за да живееме и опстојуваме заедно. Да сакав исклучиво Србинка, ќе ги барав само Драгана, Милена, Даница, Милијана… а не првата жена која искрено ќе ме сака, која и да е. На крајот на краиштата, колку убаво име имаш – Џенита, небесно име.’ Го слушав тоа неколку пати. И така, нивната љубов опстана до денес“, заклучи таа.
GIPHY App Key not set. Please check settings