Ник и Трис Елдерхорст, двајцата во своите 91 години, направиле одлука во 2017 година која привлече внимание во Холандија и ширум светот. По 65 години заеднички живот, тие решиле да ја завршат својата приказна преку еутаназија.
Двојката живеела во Дидем, во источниот дел на Холандија, а нивното здравје постепено се влошувало. Ник доживеал мозочен удар во 2012 година, по што неговата подвижност станала многу ограничена, а секојдневните активности почнале да му создаваат проблеми.
Наспроти тоа, Трис исто така соочувала со опаѓање на здравјето, вклучувајќи проблеми со меморијата. Нивното семејство открило дека најголемиот страв на сопружниците бил да не останат без еден друг, особено во случај ако едниот замине прв, бидејќи се плашеле дека другиот би завршил во дом за стари лица.
Семејството дознало дека желбата на родителите им била да завршат животот заедно. Но, оваа одлука не е донесена лесно. Ник и Трис подолго време дискутирале за своите намери и поминале низ процес на проценка кој траел околу една година. Особено внимание било дадено на тоа дали Трис е способна да донесе информирана одлука, со оглед на нејзините потешкотии со меморијата.
Холандското законодавство за еутаназија поставува строги услови. Лекарот мора да утврди дека барањето е доброволно и добро разгледано, дека пациентот трпи неподносливо страдање без изгледи за подобрување и дека не постои разумна алтернатива. Исто така, потребна е и проценка од независен доктор.
Еутаназијата била спроведена во јули 2017 година во нивниот дом во Дидем, во присуство на семејството. Пред да починат, си размениле последен бакнеж и заминале држејќи се за раце.
Случаите во кои двајца сопружници истовремено ги исполнуваат условите за еутаназија се ретки, поради потребата лекарите поединечно да утврдат дали секој од нив ги задоволува законските критериуми.
Холандија е првата земја во светот која легализирала еутаназија во 2002 година, и според податоците од 2015 година, таа била причина за околу 4,5 отсто од сите смртни случаи во земјата. Приказната за Ник и Трис останува запаметена како исклучителен пример на сопружници кои по шест децении заеднички живот сакале и последниот момент да го поминат еден покрај друг.
