Во југозападниот дел на Турција се наоѓа место каде што времето како да застанало пред повеќе од еден век. Кајаќој, познат и под старото име Левиси, некогаш бил жив град со најмалку 10.000 жители, училишта, цркви и тесни улички, а денес е речиси целосно напуштен и се смета за еден од највпечатливите градови на духови во Турција.
Неговата историја е тесно поврзана со настаните по Грчко-турската војна, која завршила во 1922 година. Со договорот од Лозана во 1923 година била договорена размена на население меѓу Грција и Турција, па православните жители на Кајаќој, претежно со грчко потекло, морале да ги напуштат своите домови. На нивно место дошле муслимани од Кавала, во денешна грчка Македонија.
Но, новите жители не успеале да се приспособат на средината и голем дел од нив набрзо си заминале. Така, некогаш живиот град постепено останал без жители, а куќите и јавните објекти почнале да пропаѓаат.
Особено трогателни се сведоштвата што се пренесувале низ поколенијата. Ајсун Екиз, чие семејство е меѓу ретките што останале во Кајаќој, раскажува дека баба ѝ и дедо ѝ зборувале за луѓето што плачеле затоа што не сакале да заминат. Некои дури ги оставале своите деца кај турските пријатели, надевајќи се дека еден ден ќе се вратат, но тоа никогаш не се случило.
Денес во населбата има остатоци од околу 2.500 куќи, распоредени по падините на долината. Повеќето се без покриви, со урнати ѕидови и обраснати со зеленило, но сè уште може да се распознаат старите улици, дворови, училиштето, црквите и фонтаната.
Со текот на годините, земјотресите, невремињата и временските услови дополнително ги оштетиле објектите. Поради нивната нестабилна состојба, на посетителите им е забрането да влегуваат во напуштените куќи.
И покрај мрачната историја, Кајаќој денес привлекува туристи од целиот свет. Тие можат да ги истражуваат старите улици, да ги разгледуваат остатоците од поранешните домови и од повисоките места да уживаат во прекрасниот поглед кон Егејското Море.
Кајаќој денес стои како нем сведок на историска трагедија и потсетник на илјадниците луѓе што биле принудени засекогаш да ги напуштат своите домови.
