Ограничувањето на внесот на додаден шеќер во првите 1.000 дена од животот, од зачнувањето до втората година, значително ја намалува веројатноста за развој на хронични заболувања во подоцнежната возраст. Оваа информација е резултат на истражување објавено во научен журнал.
Научниците го анализирале здравјето на повеќе од 60.000 луѓе во Велика Британија, споредувајќи генерации кои биле подложни на ограничениот внес на шеќер по Втората светска војна, со оние родени по укинувањето на овие ограничувања во 1953 година.
Резултатите покажале дека помалку шеќер во најраниот период на животот е поврзан со околу 35 проценти помал ризик од дијабетес тип 2 и 20 проценти помал ризик од висок крвен притисок во зрелоста. Луѓето кои биле подолго изложени на ограничувањата имале просечно одложување за четири години во појавата на дијабетес и за две години во појавата на хипертензија.
Истражувањето открило дека дури и помал внес на шеќер во мајчината утроба може да донесе одредени придобивки, додека најочигледниот ефект бил забележан кај оние чие ограничување продолжило и по раѓањето.
Студијата се потпира на историскиот контекст во Велика Британија кога шеќерот и слатките биле рационализирани, а по укинувањето на овие мерки во 1953 година, потрошувачката на шеќер значително се зголемила. Ова им овозможило на истражувачите да ја споредат долгорочната здравствена состојба кај различни генерации.
Научниците истакнуваат дека првите две години од животот се особено значајни за развојот на организмот и дека исхраната во овој период може да има последици многу години подоцна.
Иако резултатите укажуваат на јасна врска помеѓу раниот внес на шеќер и здравјето во зрелоста, важно е да се напомене дека ограничувањето на шеќерот не е единствениот фактор за спречување на овие заболувања. Генетиката, физичката активност и навиките во исхраната подоцна исто така играат важна улога.
