На 31 декември 1999 година, милиони луѓе ширум светот уживаа во спектакуларното зајдисонце, свесни дека присуствуваат на незаборавен момент. Овој ден означуваше крај на 90-тите и отвораше врата за новата 2000 година.
Не стануваше збор само за обичен новогодишен дочек. Бројката „2000“ за многумина звучеше како далечна иднина. По децении технолошки, научни и општествени промени, луѓето со нетрпение, но и со страв, ја чекаа новата ера. Градовите низ светот се подготвуваа за величествени прослави, а од Сиднеј до Токио, па сè до Европа и Америка, одбројувањето се пренесуваше на телевизиите, радијата и интернетот. Секоја временска зона ја пречекуваше новата година, а погледите на сите беа насочени кон часовникот.
Во Вашингтон, се одржа голема тридневна прослава под името „America’s Millennium“, во која учествуваа Белата куќа, Смитсонијан институтот и многу други. Централната прослава беше организирана близу Меморијалот на Линколн, а настанот собра стотици илјади посетители, кои ги уживаа музиката, светлосните ефекти и огнометите.
Сепак, зад еуфоријата се криеше една голема неизвесност – Y2K. За овој проблем се зборуваше со години, објаснувајќи дека компјутерските системи можат да ја толкуваат годината 2000 како 1900. Овој страв предизвика загриженост дека би можело да дојде до нарушувања во банкарството, авиосообраќајот и важните услуги.
Дури и официјалните лица спомнуваа подготовки за Y2K во говорите пред дочекот. Американскиот претседател Бил Клинтон во својот говор на овој ден зборуваше за историјата на моментот и за напорите за решавање на компјутерските проблеми пред новата година. Како што се приближуваше полноќ, телевизиите беа исполнети со одбројувања и сцени од прославите низ светот, што покажуваше дека навистина влегуваме во нова ера.
Кога новата година конечно пристигна, стравовите поврзани со Y2K не се реализираа во очекуваниот технолошки колаб. Наместо тоа, милиони луѓе продолжија да празнуваат со огномети, концерти и семејни собири.
За генерацијата која растеше во 90-тите, овој момент остана посебно запаметен. Интернетот не беше развиен како денес, мобилните телефони беа различни, а социјалните мрежи не постоеја. Музиката, телевизијата и филмовите од последната деценија на 20 век оставија длабок печат на целата генерација. Затоа, последното зајдисонце на 31 декември 1999 година носи посебна симболика. Тоа беше последната вечер на еден век и моментот кога милиони луѓе, без оглед на тоа каде се наоѓаа, истовремено гледаа кон иднината.
