Иако може да звучи неверојатно, способноста за пиење млеко во зрелоста не е вообичаена особеност кај човечката популација.
Според истражувањата, околу 68% од светските жители имаат намалена способност за варење на лактозата, природниот шеќер во млекото. Ова е резултат на намалувањето на производството на ензимот лактаза по завршувањето на детството.
Парадоксот е во тоа што не сме се развиле за да можеме да пијаме млеко во зрелост, туку намалувањето на лактазата после доење е нормална појава кај многу цицачи, вклучувајќи и голем дел од луѓето.
Меѓутоа, пред околу 10.000 години, со развојот на сточарството и консумирањето на млеко од припитомени животни, некои човечки популации започнале да развиваат генетски варијанти кои овозможуваат продолжување на производството на лактаза и во зрелоста. Оваа способност е позната како лактазна перзистентност.
Лактазната перзистентност е особено распространета кај популации со долга традиција на производство и консумирање на свежо млеко, додека е многу поретка во делови од Источна Азија и на други места.
Ова е еден од најзначајните примери на коеволуција меѓу културата и генетиката – луѓето започнале да се занимаваат со сточарство и консумирање на млеко, а со текот на времето, генетските варијанти кои овозможуваат полесно варење станале почести.
Затоа, следниот пат кога некој ќе тврди дека „човекот е создаден за да пие млеко“, запомнете дека вистината е многу поразлична.
